55 days of summer

მესამე თვე დაიწყო რაც ჭიათურაში ვარ. ყველაზე მეტ ადამიანთან მიწევს კონტაქტი ვიდრე ოდესმე და თავისთავად ყველანაირი ტიპის ხალხი მხვდება. ძალაუნებურად, საკუთარი თავის შეფასებასაც ვახდენ და ზოგი რამე რომ ვიცოდი, პრაქტიკაში კიდევ უფრო ცხადი გახდა.

მხოლოდ კარგი ან მხოლოდ ცუდი ადამიანები არ არსებობენ. ან ასე ვთქვათ-ჩემთვის ყოველმხრივ მისაღებ/მოსაწონი. აი მოვა ვინმე, გავგიჟდები ისე მომეწონება მისი აზროვნება, საუბარი. ჩავთვლი რომ ძალიან კარგი ადამიანია. მოვა მეორედ და რამე ისეთს იტყვის, გაოცებული ვრჩები. ან პირიქით, ვიფიქრებ-კარგი რა, რანაირად. შემოივლის შემდეგზე და მიხარია ისეთ თემებში დამეთანხმება.

სტერეოტიპული და სწრაფი განსჯის ბრალია.

კიდევ, სულ მეგონა მიმღებლობა დიდი მქონდა. ცალსახად მოწყვლადი ჯგუფის წევრებს არ ვერჩი. მაგრამ ძალიან ვბრაზდები ჩვენ მაღაზიაში გამოკრულ “რუსეთი ოკუპანტიას” რომ აპროტესტებენ. ასეთ დროს დიპლომატია მღალატობს.

ამ პერიოდში სხვა რამეებიც გადავაფასე. ერთი ჩატია, ნებისმიერ თემას განვიხილავთ. ისე კარგად არსად ვგრძნობ თავს. რომ დავფიქრდი მაინც რა მიყვარს ამ საუბრებში- მრავალფეროვნება და არასავალდებულოობა. სტანდარტული -როგორ ხართ? რავი ვარ რა -არასდროს იწერება. ერთნაირად ვსაუბრობთ ტრანსგენდერ მოდელზე, ჩემი და დისტრიბუტორების ურთიერთობაზე, უზენაესი სასამართლოს მოსამართლეების გასაუბრებაზე, ცხვირს რომ წავიტეხ მაგაზეც და რამე თუ მახარებს ეგეც პირველად მაგათ იციან. ხოდა ლამის ცხრა მთას და ცხრა ზღვას იქით რომ ვარ და ჩემი ყოველდღიურობა ვინმემ იცის, ჩემთვის ბევრს ნიშნავს 💙

ფბ მემორიმ ამომიგდო, 5 წლის წინ თავის გასამხნევებლად ჟღურტულა სტატუსი მეწერა: საკუთარი თავისთვის ათასი რამის დამტკიცების პერიოდი მაქვს და მომწონს ჩემი ცხოვრების ეს შემოდგომათქო.

ჯერ შემოდგომის რა გითხრათ და ეს გაზაფხული უამრავი სიახლის მომტანი იყო და ზოგი ჭირი რომ მარგებელია, მაგის დასტური. შეიძლება მომენატროს კიდეც 😀

Advertisements
Posted in Uncategorized | დატოვე კომენტარი

ჩემ წარმოდგენაში

ძალიან დაღლილი რომ მიხვალ საღამოს მეგობართან და სავარძელში ჩაეხეთქები-ეგ არის ჩემთვის მეგობრობა.

სტერეოტიპულია, მაგრამ, ძველებურ იტალიურ ფილმებში გაშლილ გზაზე, ზღვის ფონით, თავგადახდილ მანქანებში რომ სხედან ქალები, თავზე შარფი აქვთ მოხვეული და ქარი ქრის, სულ მგონია რომ მაგ დროს ის ქალები ძალიან ბედნიერები არიან. ამ სიმღერის მოსმენისას სულ ეგ მომენტი წარმომიდგებახოლმე თვალწინ.

ახლა აივანზე ვზივარ. კინკილა ვარსკვლავებს ვუყურებ ცაზე და მახსენდება რომ ერთ საღამოს, ჭიათურაში ფეხით მოვდიოდით, უეცრად ცას ავხედე და უამრავი ვარსკვლავი იყო. ეს იმ დღის საუკეთესო ნაწილი იყო.

სოფოს ვეუბნებოდი რომ ზუსტად ვიცი რა მინდა. ჩემ წარმოდგენაში ზუსტად მაქვს ჩემი ცხოვრების მომდევნო რამდენიმე წელი გათვლილი.

ცხოვრებაში რამე მაინც ხდება ისე, როგორც წარმოგვედგინა?

Posted in Uncategorized | დატოვე კომენტარი

დაცლა

ბოლო პოსტი 2018 წლის მაისში გამოვაქვეყნე. საუბარს ძალიან გადავეჩვიე. დღესაც ვფიქრობდი სპორტდარბაზში რომ ზოგჯერ ზუსტად ის არ გამომდის, რაც ძალიან მიყვარს. და ხშირად ვკომპლექსდები ზუსტად ამის გამო- საუბარს რომ ვერ ვიწყებ და მგონია ჭკვიანურს ვერაფერს ვიტყვი. არადა სქაის ბავშვები ყოველთვის ამას აღნიშნავდნენ – რა ადვილია და საინტერესო ჩემთან საუბარი.

ნეტავ ზოგჯერ ჩემი აზრებიც ემთხვეოდეს სხვების წარმოდგენებს ჩემზე.

დღეს ვფიქრობდი რომ ყოველი საღამო ერთი ფიქრით მთავრდება. უფრო სწორად, გვანცას ბლოგზე წაკითხული ფრაზის საკუთარი თავისთვის გამეორებით: ” დღეებს არავინ ითვლის. წლები კი გადიან სწრაფად”. ამის წაკითხვის შემდეგ პირიქით ვარ. ზუსტადაც დღეებს ვითვლი და თვეების ან წლების სწრაფად გასვლა აღარ მაოცებს. ოღონდ მასევდიანებს.

კიდევ იმაზე ვფიქრობდი რომ ბევრ ურთიერთობაში ინერციით ვარ. ადრე რომ ახლოს ვიყავით, ახლა არცერთს გვყოფნის იმის ძალა რომ გაუცხოება ვაღიაროთ თუ შესაფერის სიტუაციას ველით- არ ვიცი. ფაქტია ეს ურთიერთობები ჩემთვის არაფრისმომცემია.

კარგა ხანია წიგნებს სწრაფად და ხშირად ვეღარ ვკითხულობ. ამიტომ იყო რომ ვიფიქრე აღარც ფესტივალზე წავალ და აღარც ისე ვიყიდი წიგნს. რამდენი მიწყვია სახლში წაუკითხავადთქო. რომ ვკითხულობ და იმედი მიცრუვდება- მაგითაც დავიღალე. მერე დიოგენემ ფასდაკლება გამოაცხადა, მე კიდევ ეკას გამოვუცხადე, მაგათი არაფერი მინდათქო. ზოგიერთი წიგნია, ვიცი არასდროს წავიკითხავ. ისევე როგორც არასდროს წავალ რუსთაველის თეატრის სპექტაკლების უმრავლესობაზე. მაგრამ მერე ჯულიან ბარნსზე გავიგე და ორი წიგნიც ერთდროულად ვიყიდე.

პოლის და სუზენის ამბავმა ძალიან იმოქმედა. არ ვიცი, ჩემი მოწონებები სულ ვინმეს გადარჩენას რომ გულისხმობდა, მაგის ბრალია თუ სუზენი შემეცოდა ასე მწარედ. შეიძლება ჯერ არ მიმატოვოო, პოლს რომ ეუბნება, ჩემი თავი გამახსენდა- ჯერ არ წახვიდეთქო. თუ არ გამაგდებ, არსად წავალო. პოლი ამბობს, როგორ მივატოვებდი როცა უკვე თავდავიწყებით მიყვარდაო.

ისე მარტივადაა ყველაფერი. თითქოს ასე, მეც შემეძლება ხვალ მივიდე და ვინმეს ვუთხრა- ამდენი უწი-პუწი არ შემიძლია, ჩემი აზრით კაი ტიპი ხარ. შენც თუ ასე ფიქრობ, საღამოს სადმე გავიდეთთქო.

საერთოდ არ არის მარტივი.

სუზენი პოლს ეძახის -მაგაროო. არადა, თავად არის მაგარი. და როგორ მინდოდა გადარჩენილიყო. მინდოდა ფეხზე მყარად მდგარიყო. სუზენის ამბავს რომ ვკითხულობდი სულ “ბოსტნეულივით დება” მაგონდებოდა. სინამდვილეში ასე არ იყო, სულაც არ იდო ბოსტნეულივით, მე კი მაინც ეს ასოციაცია მიჩნდებოდა.

გერმანულში ერთი ფრაზა ყოფილა: ” კარის ცხვირწინ მიხურვის ზაფრა”. კარის ცხვირწინ მიხურვის არა და ცხოვრების უჩემოდ ჩავლის შიში კი მაქვს. ალბათ მაგიტომ ვუმეორებ ყოველ საღამოს საკუთარ თავს, დღეები გადიან სწრაფად.

სუზენი ეკითხებოდახოლმე სახლში მოსულ პოლს, სად იყავი მთელი ჩემი ცხოვრებაო.

ერთადერთი ამბავი რომ გქონდეთ მოსაყოლი რას აირჩევდით?

რას აირჩევდით, მეტ სიყვარულს და მეტ ტანჯვას, თუ ნაკლებ სიყვარულს და ნაკლებ ტანჯვას?

ახლა მგონია, მეტ სიყვარულს და მეტ ტანჯვას ავირჩევდი და მერე მოსაყოლი ამბავიც ეგ იქნებოდა.

https://youtu.be/E68FGi2rZTQ

Posted in Uncategorized | დატოვე კომენტარი

ილაპარაკე

ილაპარაკე!

“ეს მოხდა. მომხდარს ვერ შევცვლი და ვერც დავივიწყებ. ვერსად გავექცევი და ვერც ვერსად დავემალები; ვერც გავფრინდები და ვერც თავს დავიმარხავ. აგვისტოში ცხოვრებაში პირველად დავთვერი და გამაუპატიურეს. მეტისმეტად პატარა ვიყავი საიმისოდ, რომ მივმხვდარიყავი, რა ხდებოდა ჩემს თავს. ეს ჩემი ბრალი არ ყოფილა. მან ტკივილი მომაყენა. ეს ჩემი ბრალი არ ყოფილა! და არ ვაპირებ მას ჩემი მოკვლის უფლება მივცე. გავიზრდები!”

ილაპარაკე!

ყოველთვის იქნება ვიღაც, ვინც იტყვის რომ მოიგონე, შენ გამოიწყვიე, ნასვამი იყავი, თამამად გეცვა.

ილაპარაკე!

გეტყვიან რომ მას არასდროს დამართნია მსგავსი რამ. და არასდროს იტყვიან რომ მათ გაუმართლა. დამნაშავედ შენ გამოგიყვანენ.

ილაპარაკე!

მაშინაც კი თუ სიჩუმე გინდა. შეუძლებელია შენი დუმილის უფლება ხმისამოუღებლად დაიცვა.

ილაპარაკე!

და გამოჩნდებიან ადამიანები ვისაც იგივე გამოუვლია. ვისაც იგივე ტკივილი განუცდია. ვინც იცის რა მწარეა ტუჩზე კბენისგან პირში გაჩენილი სისხლის გემო. გამოჩნდებიან ადამიანები, რომლებიც გაჩვენებენ რომ სხვას შენი ესმის.

ილაპარაკე!

თუნდაც იმ წუთას არ მოყვეს შედეგი, მალე მთელი სკოლა ისაუბრებს იმ ინციდენტზე, შენმა გულწრფელობამ რომ გამოიწვია.

ილაპარაკე!

და მთელი ქვეყნიდან ადამიანები გეტყვიან რომ შენ შენი შემაძრწუნებელი ისტორიით ძალიან გავხარ გოგოებს მსოფლიოს ყველა კუთხეში. ისინი არიან ჩუმად. ისინი არ საუბრობენ. მათ შენ ჭირდები. ადამიანი, რომელიც ილაპარაკებს.

910

ბოლო პერიოდში მიყოლებით წავიკითხე წიგნები ქალებზე. “ცოცხლად დამწვარი”, “შენ წერილებს ლეიბის ქვეშ ვინახავ”, “ილაპარაკე”. ეს წიგნები და სხვებიც, ქალებზე დაწერილი ამბები- “13 მიზეზი”, “ღირსება”, “ათასი მოელვარე მზე” ძალიან ჰგავს ერთმანეთს. სხვადასხვა აღმსარებლობისა თუ ტრადიციების ქვეყნებშიც, თითქმის ერთნაირია ქალების ბედი, საფრთხე რომელიც ყველგან გელის, ერთნაირია ქალების შიშები. მსგავსია საზოგადოების დამოკიდებულება. და ჩვენ, ვინც გადავრჩით, ვინც გადავურჩით ცეცხლს, ძალადობას, სტერეოტიპულად მოაზროვნე ოჯახის წევრებს, ვისაც გაგვიმართლა ისე რომ საუბარი შეგვიძლია, უნდა ვისაუბროთ. ყველა ქალის, ყველა პატარა გოგოს, იმ ადამიანის სახელით ვინც ვერ გადარჩა.

ცხოვრებაში ერთჯერ, ყველას ცხოვრებაში გამოჩნდება მაია ენჯელოუ- ქალი, რომელიც განიშნებს რომ ზუსტად ახლა, ძალიან ხმამაღლა უნდა თქვა არა; ასტრიდ ლინდგრენი- რომელიც მაშინ დაინახავს შენში რამე საინტერესოს, როცა საკუთარი თავი არ მოგწონს; მისტერ ფრიმენი-ვინც ერთჯერადი ცხვირსახოცებით სავსე ყუთს მოგაწვდის და საჭირო დროს გკითხავს- ბევრი გადაიტანე, არა? ან გოგო, რომელსაც სულ არ ელი, მაგრამ შენი სახის ყვველა გამომეტყველება ახსოვს. გოგო, რომელმაც იცის როდის გიბრწყინდება თვალები.

მაგრამ ყველაზე მთავარი ამ ამბებში მაინც ისაა, რომ შენი ბრალი არ ყოფილა.

ტკივილი მოგაყენეს.

შენი ბრალი არ იყო!

ილაპარაკე!

ილაპარაკე!

ილაპარაკე!

 

Posted in Uncategorized | 4 Comments

SKYE

მე

ეგოისტური დასაწყისია, მაგრამ თითოეულ ისტორიაში ჩვენი თავისთვის მთავარი გმირები ვართ ჩვენ. და ჩვენ რომ არა, ეს ისტორიები არ იქნებოდა ისეთი განსაკუთრებული, როგორიც მაშინაა, როცა პირდაპირ და ინდივიდუალურად გვეხება ჩვენ. ჩემს სტატუსებს, რომლებიც არც ბევრია და არც ცოტა, ვერც უმნიშვნელოვანესს დავარქმევ და არც მანდამაინც უმნიშვნელოა, დაემატა კიდევ ერთი- SKYE-ს ლიდერის სტატუსი და ბევრჯერ მითქვამს, რომ ეს ერთ-ერთია რაც ჩემს ცხოვრებს ახლა ძალიან ახალისებს და ამრავალფეროვნებს.

ზოგადად, თუ განწყობა არ მაქვს, არაფრის თქმა და დაწერა არ შემიძლია. სამაგიეროდ, რაც მიყვარს იმას ყოველთვის და ყველგან ვაპიარებ 🙂 თუმცა ეს არ არის რამის პიარი. ეს პოსტი იმ ადამიანების გასაცნობადაა, ვისაც პროექტი აერთიანებს და კიდევ, მადლობაა ძალიან ლამაზი და ჭკვიანი გოგოების, აქტიური და მონდომებული ბიჭებისთვის, 15-დან 21-მდე ახალგაზრდებისთვის, რომლებმაც ხელიდან არ გაუშვეს შანსი, მონაწილეობა მიეღოთ მართლაც უნიკალური პროექტში.

SKYE-შესაძლებლობა ჩვენთვის

თუ მოგეჩვენათ რომ პროექტის უნიკალურობა ხმამაღალი ნათქვამი იყო, ახლავე გეტყვით რა გამოარჩევს ამ პროექტს სხვებისგან. სქაი დანაშაულის პრევენციის ცენტრის მიერ ორგანიზებული პროექტია, რომელიც არ არის მხოლოდ ლიდერებისთვის, ან მხოლოდ მონაწილეებისთვის. პროექტი დიდი შესაძლებლობაა თითოეული ჩვენგანისთვის. სკოლის ასაკში მე არ მქონია შესაძლებლობა ჩემი პროექტი მქონოდა და განმეხორციელებია. უფრო დიდ ასაკშიც არავინ მესაუბრებოდა თანასწორობაზე, ინკლუზიაზე ანდა კორუფციაზე. განსაკუთრებით რეგიონებში გაცილებით ცოტა პერსპექტივა იყო. იშვიათად იგეგმებოდა რამე აქტივობა, მითუმეტეს მონაწილეობის მიღება არ იყო მარტივი. სკოლა რაა, თსუში სწავლის პერიოდშიც კი, ღონისძიების დასრულების მერე გამოქვეყნებული ფოტოებით ვგებულობდით უმრავლესობა რაღაც რომ ჩატარდა. SKYE-ს კიდევ, საქართველოს 6 ქალაქში  აქვს კლუბი შექმნილი. თბილისში, გორში, ლაგოდეხში, თელავში, რუსთავსა და ბათუმში 15-დან 21 წლამდე ახალგაზრდები იკრიბებიან, მეგობრებს იჩენენ, აზრებს ცვლიან, პროექტებს გეგმავენ და ახორციელებენ. საქართველოს 6 ქალაქში ერთდროულად 100ზე მეტი ახალგაზრდა ერთიდაიმავე სხვადასხვა საკითხზე იღებს ინფორმაციას, ერთდროულად ფიქრობს სხვადასხვა პრობლემაზე და თავად ეძებს პრობლემის გადაჭრის გზას.

გარკვეულ ასაკში წრე რომელშიც ტრიალებ, ძირითადად შენი პროფესიის ადამიანებით შემოიფარგლება, ან ადამიანებით ვისთან ურთიერთობაც საერთო ინტერესების გამო თავად გადაწყვიტე. ამ დროს კი სქაი უამრავი პროფესიის ადამიანს აერთიანებს. მარიამი-ჩემი თანალიდერი ჟურნალისტია, ნუცა ვეკუაში სწავლობს და მათემატიკა უყვარს, სანდრო პროდიუსერია და დაუსრულებლად შეუძლია გადაცემებზე საუბარი, ლაშა ქიმიკოსია და თან მუსიკა უყვარს, შენაერთებზე და ქიმიურ ცდებზე ყვება შეხვედრების დროს, ნათიას ჯერ პროფესია არ გადაუწყვეტია, გივიკო “წიგნების თაროში” მონაწილეობს (შაბათს ყველამ უნდა ვუგულშემატკივროთ <3), დათოს ლაშქრობები უყვარს და ტურის მოწყობას გვპირდება. ერთი პროექტით ერთბაშად მომიწია სრულიად სხვადასხვა ინტერესის მქონე ადამიანებთან ურთიერთობა და ეს ურთიერთობა აუცილებლად მოიცავს მათი განსხვავებულობის, ინდივიდუალურობის მიღებასა და პატივისცემას. მარტივია თუ რთული, თითოეული შეხვედრის დღე ჩვენგან, ლიდერებისგან მოითხოვს მომზადებას, ჯგუფის წევრებთან შეწყობა-შეთანხმებას, ოქროს შუალედის დაჭერას მხიარულებასა და პრაქტიკულობას შორის. და მთავარი, მოითხოვს ვიყოთ საინტერესოები და საიმედოები მონაწილეებისთვის. ეს დიდი გამოცდაა პირადად ჩემთვის და შესაძლებლობა, საკუთარი თავი გავზარდო ამ ასაკში, ვაკეთო ახალი საქმე.

პროექტი-გარემოს დასუფთავება

მიუხედავად იმისა, ვინ როგორ აღიქვავს არაფორმალურ განათლებას, ვისთვის გართობაა ასეთი პროექტები, ან რამდენს ეტყვიან რომ მოცლია და დროს კარგავს აქეთ-იქით სიარულში, დღევანდელი დღე ბევრი შრომის შედეგი და დაგვირგვინებაა და აუცილებლად უნდა მოვყვე. იმიტომ რომ დღეს ვარ ძალიან ამაყი თითოეული მონაწილით.

ორშაბათი და ოთხშაბათი, საღამოს საათები ჩვენთვის ყველასთვის სქაის დროა. ლიდერები და მონაწილეები სკოლის, რეპეტიტორების, ლექციების, კოლოქვიუმების, სამუშაო საათების შემდეგ ვიკრიბებით ჩვენს შტაბში და მერე თამაშ-თამაშით, სიცილისა და ენერჯაიზერების თანხლებით სერიოზულ ამბებში ვერთვებით.

ერთხელაც, სერიოზულმა ამბებმა კონკრეტული სახე მიიღო და მონაწილეებმა ის საკითხები ჩამოწერეს რაც მათ გარშემო პრობლემურია და აწუხებთ. ერთ-ერთი გარემოს დაბინძურება იყო და გადავწყვიტეთ ჩვენი პირველი პროექტით სწორედ ამ პრობლემის გადაჭრა ვერ, მაგრამ შემცირება გვეცადა. ჰოდა, მერე ჩვენი შეხვედრები ცდებოდა ორშაბათს და ოთხშაბათს, ცდებოდა განსაზღვრულ ორ საათს. ჩვენ ყურადღებას ვაქცევდით და ვაკვირდებოდით თითოეულ სიტყვას რომელსაც პროექტის შედგენისას ვწერდით. მოვამზადეთ ფლიპჩარტები, გამოვიყენეთ პროექტის უნიკალურობა და გამოვიწვიეთ სხვა კლუბების წევრებიც. რაც იმას ნიშნავს რომ მხოლოდ თბილისის ერთი კონკრეტული ადგილი კი არა, კიდევ სხვა 5 ქალაქში შეარჩევენ ადგილს, სხვა ქალაქებში მიიღებენ გამოწვევას და ერთი პროექტით 6 ქალაქის ადგილი დასუფთავდება. მოდით და არ ვუწოდოთ პროექტს უნიკალური.

მაგრამ მთავარი მაინც დღევანდელი დღე იყო, იმიტომ რომ ადამიანები არ შეუშინდნენ ქარსა და ავდარს, შეცვალეს გეგმები, არ დათმეს თავისი ნაწვალები პროექტი და შეიძლება ზოგიერთი მათგანის  ცხოვრებაში პირველი სერიოზული შედეგია რაც მათ მოქმედებას მოყვა.

ახალგაზრდების ინიციატივა მოეწონა გოგა ჩანადირსაც- ფოტოგრაფსა და სამოქალაქო აქტივისტს. ის დღევანდელ აქციას შემოუერთდა.

და ეს ჯერ კიდევ ყველაფერი არ არის, წინ  რამდენიმე თვე გვაქვს, უამრავი პროექტის გეგმა და აქამდე მიღებულ გამოცდილებას თუ გავითვალისწინებთ, პროექტის დასრულება სულაც არ გამოიწვევს ჩვენს გაჩერებას. ცალცალკე თუ ერთად, 6 თვის შემდეგ ყველა მეტად აქტიური, პასუხისმგებლობის გრძნობით სავსე და გამბედავი ვიქნებით მეტი ცვლილებისა თუ პოზიტიური შედეგის გამოსაწვევად.

 მაგრამ მთელ ამ ამბებში, ლიდერებთან და მონაწილეებთან ერთად უმთავრესია მადონა, გოგო რომლის გარეშეც არ იქნებოდა სქაი. მონაწილეები არ იქნებოდნენ ასე მოტივირებულები, ლიდერები არ ვიქნებოდით ამაყები ჩვენი სტატუსით და პროექტი არ იქნებოდა სიცოცხლისუნარიანი იმიტომ რომ მადონამ ჯადოქრობები იცის და თანდათან ჩვენც გვასწავლის ❤

29792092_1944933265537748_4193465298396374960_n29792013_1944932988871109_1721541390880800721_n29791699_1847988468834712_1118212150523832516_n29791420_1944933352204406_8526094287854232529_n29791274_1847988628834696_8353052009967816187_n29793776_1944932712204470_1984489533148335585_n30124206_1944932885537786_3825031820014036536_n29790779_1944933405537734_6995009879381297377_n29790623_1847988598834699_2900191765432799350_n29695430_1847988872168005_168510696262472031_n29695258_1847989062167986_328521090085726511_n29684058_1847988958834663_4720761690714877362_n29683858_1944933028871105_2390473458289897599_n29683819_1944933418871066_3898968904426766432_n29683593_1847988512168041_6138017300268493341_n29598368_1847989008834658_3675994000753030402_n29598287_1944932715537803_6700214900643063179_n29597691_1847988382168054_7758154130817251973_n29597675_1847989015501324_6785538658332459672_n29597648_1944933035537771_199079191591056526_n29597564_1944932892204452_2860644915371465633_n29597556_1944932708871137_526904636452163113_n29597304_1847988518834707_488083139072347936_n29597259_1944933128871095_2358566792792218647_n29594854_1847988662168026_2226289597352617330_n

Posted in #SKYEაქაურობას | 3 Comments

2017. ბოლო

მარი შემოდის ყოველ დღე სამსახურში და კითხულობს- აბა, მოვიდა საახალწლო განწყობა? საახალწლო განწყობა არ მოდის. ვერც კი ვგრძნობ 3 დღეში სულ სხვა წელი რომ დაიწყება. მეტიც, დღეს ჩემი ერთი მუდმივად ბედნიერი თანამშრომლის შემშურდა და მივხვდი რომ საზღვარი გადავკვეთე.

საღამოს სოფოსთან ერთად დედაენის ბაღში გავისეირნე. შედარებით პატარა რომ ვიყავი ერთი გოგოს ბლოგზე მისი მოგზაურობის ამბები წავიკითხე. აღფრთოვანებული წერდა ქალაქზე სადაც ქუჩაში შეგიძლია მიირთვა იქვე შემწვარი სოსისი და წაბლი. სიტყვებს მაგიური ძალა აქვთ- იმ დღიდან ყველაზე გემრიელად ქუჩაში შემწვარი წაბლი და სოსისი მეჩვენებოდა.

დედაენის ბაღი მართლა ლამაზია. გვერდებზე პატარა ჯიხურებია ჩამწკრივებული, ხეები ნათურებით მორთული, ბაღის შუაგულში ბავშვებისთვის ფილმს აჩვენებენ. პლედი, ცხელი შოკოლადი და ჩვენება ღია ცის ქვეშ. ყველაფერი ისე ჟღერს, როგორც ფილმებში. ისეა, როგორც ახალი წლის წინ უნდა იყოს.

 ჩვენში დარჩეს და  ქუჩაში შემწვარი წაბლი ისეთივეა, როგორიც სახლში. გლინტვეინი კიდევ, გოგამ ბევრად გემრიელი გააკეთა ბაკურიანში.  2018ში უსიხარულო და რთული დღეები თუ გამიმრავლდება,  გავიხსენებ მთელი დღის ლოდინის შემდეგ როგორ გათოვდა ბაკურიანში, ღამის ორ საათზე როგორ შევიფუთეთ და თოვლიან გზას გავუყევით, გავიხსენებ როგორ დავდიოდით მე და სოფო დღეს აღფრთოვანებული და საახალწლო განწყობა შემოპარული, რა გემრიელია ღია ცის ქვეშ ბანანიანი და შოკოლადიანი ბლინის ჭამა და საერთოდაც, დღეები ბედნიერი, ადგილები სამახსოვრო და საჭმელი გემრიელი ადამიანების გამოა. ადამიანების, რომლებიც გადასაგორებელ დღეებში შენთან არიან.

ეწვიეთ დედაენის ბაღს. საახალწლო განწყობა მოაქვს 😊

Posted in Uncategorized | დატოვე კომენტარი

over you

წრეზე ვტრიალებ: აიელტისის გამოცდამდე წიგნებს ვერ წავიკითხავ. წიგნებს რომ ვერ ვკითხულობ და სადმეც ვერ გავდივარ, ისეთი შეგრძნება მაქვს რომ ყელში მიჭერენ და სამეცადინოდ საჭირო  ძალა არ მაქვს.

ძველ ფოტოებს გადავხედე. ფბ-ში ორი ალბომი დამალული მაქვს და მარტო მე ვხედავ. ძალიან დამწყდა გული. იმიტომ რომ ის ალბომი რა პერიოდსაც აღწერს, იმ დროს ძალიან ბედნიერი ვიყავი. ძალიან, ძალიან ბედნიერი. და აღმოჩნდა რომ ის რაც მაშინ მეგონა გამაბედნიერებდა, ახლა მაქვს და ბედნიერებასთან ახლოსაც არ ვარ. იმან, რაც მაშინ მეგონა მჭირდებოდა, თურმე დამოუკიდებლობა შეიძლება მოგიტანოს. მაგრამ მასთან ერთად უამრავი პასუხისმგებლობაც და თუ დამოუკიდებლობა უფრო მეტად უარყოფითი კუთხით იჩენს თავს ვიდრე დადებითად, ისევ გირჩევნია ის დრო დაგიბრუნდეს, როცა ნამდვილად ბედნიერი იყავი და თუნდაც ნაკლებად დამოუკიდებელი.

ადამიანები იმას აკეთებენ რაც უნდათ. ვერავინ ვერავის აიძულებს მისი სურვილის საწინააღმდეგოდ იმოქმედოს. თუ ადამიანი სხვასთანაა, ესეიგი მასთან ყოფნა უნდა. თუ შენთან არაა, არ უნდა და მორჩა. სისულელეა დეტალებში შესვლა. მარტივია. მე კიდევ მეტირება ამ რეალობის აღიარების დროს. იმიტომ რომ ადამიანები, რომლებიც იმ ბედნიერი დროებიდან უნდა შემომრჩენოდნენ გაქრენ. გაქრა ადგილებიც და მომიწია გამექრო მოგონებებიც.

რა სისასტიკეა.

ART-ხელოვნება

მეგობრების მიმართ გაუცხოება გიგრძვნიათ? ოდესმე გაგიაზრებიათ რომ ადამიანები, ერთ დროს ახლობლები, ბავშვობის მეგობრები ისეთები აღარ არიან, როგორიც შეგიყვარდათ, როგორსაც დაუმეგობრდით? ადამიანი, ვინც მეჯვარე უნდა ყოფილიყო, ახლა თუ  გაღიზიანებთ, გამბედაობას მოიკრებდით და სიმართლეს ეტყოდით?

 ურთიერთობებს ტყუილი უფრო აწებებს ვიდრე სიმართლე.

დღეს მეგობრებმა “არტ-ხელოვნება” ვნახეთ. მარჯანიშვილის თეატრის სპექტაკლია. 2 საათნახევრის განმავლობაში სულ სამი მსახიობი თამაშობს, არც მუსიკა აფორმებს და არც დეკორაციები. მაინც არ იღლები, ძალიან ბევრს იცინი და თან ფიქრობ, ახლა რომელი მეგობარი გაგახსენა პერსონაჟმა.

ბოლო პერიოდში უამრავი, უამრავი მეგობარი დავკარგე. ზოგის წასვლა მტკივნეული იყო, ზოგის ნაკლებად. როგორც არ უნდა გეტკინოს, ისევ წასვლა ჯობს იმას, რასაც ვითომ სამი მეგობარი ერთმანეთს უკეთებს სპექტაკლში. სულ წვრილ-წვრილად გადმოულაგებენ რა აღიზიანებდათ ბავშვობიდან დღემდე ერთმანეთში. როგორ არ მოსწონთ ერთმანეთის ცოლები, ანდა მიაჩნიათ რომ “ფერი-ფერსა” არიან. ერთი გმირი-ვანიჩკა, თავის მონოლოგებით სულაც მე ვიყავი: გოგო, რომელიც ისტერიკის დროს ამოსუნთქვის გარეშე ვლაპარაკობ. გოგო, რომელიც საკუთარ ისტორიებს სიცილით ყვება და სისულელეებზე სხვებს აცინებს.

“მეგობრებს დიდხანს არ უნდა დაშორდე, თორემ მათ ვეღარ იცნობ”. გვერდით მყოფი მეგობარიც შეიძლება ვეღარ იცნო. რომ იტყვიან, თვალსა და ხელს შუა იცვლებიან ადამიანები. და შენ ვეღარ ხვდები, მეგობარი რომელიც შენ გიყვარდა და ადამიანი, რომელიც ახლა სხვადასხვა რამეს აკეთებს, ერთი და იგივე როგორაა. როგორ შეეძლო იმ კაცს, ბავშვობიდან ერთად რომ მოდიხართ, თეთრი, სრულიად თეთრი ტილო ეყიდა და იმ ნაგავში, როგორც შენ ფიქრობ 6 000 ლარი გადაეხადა. ის კიდევ ფიქრობს, ფიქრობს და ვერ გაუგია, შენ რატომ არ შეგიძლია დაუშვა, რომ ეს თეთრი ტილო, თეთრი ხაზებით მას შეიძლება მართლა მოწონდეს.

ინტერესები იცვლება და ადამიანები ერთმანეთს ვეღარ უგებენ. არაფერია, მთავარია დროულად შეძლო აღიარება და ერთმანეთს გულის ტკენამდე დაშორდეთ.

მკვდარი ჩიტი და მოტეხილი ფრთა

ბავშვობაში ერთი ფრაზა წავიკითხე და ძალიან მომწონდა. მეორე ნახევარზე იყო და ადამიანზე, რომელიც სულ დაგელოდება. იმდენხანს რომ შენ ყოველთვის შეგეძლება მიხვიდე და კარზე დაუკაკუნო. ის კიდევ, თუ ნამდვილად უყვარხარ, უბრალოდ გკითხავს, მოხვედი? და შენც ეტყვი, მოვედი.

ვფიქრობდი რა კარგია, რამხელა ფუფუნებაა არსებობდეს ადამიანი, ვისთანაც ყოველთვის მიგესვლება. 100 წლის მერეც, ქარტეხილების მერეც. მიხვალ და სიმშვიდეს იგრძნობ. და არასდროს მიფიქრია რა სისასტიკეა იმ ადამიანის მიმართ, იჯდეს და გელოდებოდეს ქვეყანას როდის გადაივლი, ქარის წისქვილებს როდის შეებრძოლები, ბედნიერებისგან თუ თავგადასავლებისგან როდის დაიღლები და გაგახსენდება, რომ სადღაც ნავსაყუდელივით მშვიდი ადგილი არსებობს და შენ იქ ღუზის ჩაშვება შეგიძლია, თუნდაც დროებით.

ჰოდა ბოლო პერიოდში მივხვდი, რომ ის რაც ერთი ადამიანისთვის შვების მომგვრელი იმედია, მეორეს ძალიან ტანჯავს და ძალიან არ მინდა ვიყო ადამიანი, ვინც დარჩება სახლში და დაელოდება 100 წლის მერე როგორ მოვა მეგობარი, შეყვარებული, ძვირფასი ადამიანი, ეტყვის მოვედი და დაელოდება გულში როგორ ჩაიკრავ.

დამსხვრეულს ვერ გაამთელებ.

 

Posted in თამაღი | 6 Comments