ილაპარაკე

ილაპარაკე!

“ეს მოხდა. მომხდარს ვერ შევცვლი და ვერც დავივიწყებ. ვერსად გავექცევი და ვერც ვერსად დავემალები; ვერც გავფრინდები და ვერც თავს დავიმარხავ. აგვისტოში ცხოვრებაში პირველად დავთვერი და გამაუპატიურეს. მეტისმეტად პატარა ვიყავი საიმისოდ, რომ მივმხვდარიყავი, რა ხდებოდა ჩემს თავს. ეს ჩემი ბრალი არ ყოფილა. მან ტკივილი მომაყენა. ეს ჩემი ბრალი არ ყოფილა! და არ ვაპირებ მას ჩემი მოკვლის უფლება მივცე. გავიზრდები!”

ილაპარაკე!

ყოველთვის იქნება ვიღაც, ვინც იტყვის რომ მოიგონე, შენ გამოიწყვიე, ნასვამი იყავი, თამამად გეცვა.

ილაპარაკე!

გეტყვიან რომ მას არასდროს დამართნია მსგავსი რამ. და არასდროს იტყვიან რომ მათ გაუმართლა. დამნაშავედ შენ გამოგიყვანენ.

ილაპარაკე!

მაშინაც კი თუ სიჩუმე გინდა. შეუძლებელია შენი დუმილის უფლება ხმისამოუღებლად დაიცვა.

ილაპარაკე!

და გამოჩნდებიან ადამიანები ვისაც იგივე გამოუვლია. ვისაც იგივე ტკივილი განუცდია. ვინც იცის რა მწარეა ტუჩზე კბენისგან პირში გაჩენილი სისხლის გემო. გამოჩნდებიან ადამიანები, რომლებიც გაჩვენებენ რომ სხვას შენი ესმის.

ილაპარაკე!

თუნდაც იმ წუთას არ მოყვეს შედეგი, მალე მთელი სკოლა ისაუბრებს იმ ინციდენტზე, შენმა გულწრფელობამ რომ გამოიწვია.

ილაპარაკე!

და მთელი ქვეყნიდან ადამიანები გეტყვიან რომ შენ შენი შემაძრწუნებელი ისტორიით ძალიან გავხარ გოგოებს მსოფლიოს ყველა კუთხეში. ისინი არიან ჩუმად. ისინი არ საუბრობენ. მათ შენ ჭირდები. ადამიანი, რომელიც ილაპარაკებს.

910

ბოლო პერიოდში მიყოლებით წავიკითხე წიგნები ქალებზე. “ცოცხლად დამწვარი”, “შენ წერილებს ლეიბის ქვეშ ვინახავ”, “ილაპარაკე”. ეს წიგნები და სხვებიც, ქალებზე დაწერილი ამბები- “13 მიზეზი”, “ღირსება”, “ათასი მოელვარე მზე” ძალიან ჰგავს ერთმანეთს. სხვადასხვა აღმსარებლობისა თუ ტრადიციების ქვეყნებშიც, თითქმის ერთნაირია ქალების ბედი, საფრთხე რომელიც ყველგან გელის, ერთნაირია ქალების შიშები. მსგავსია საზოგადოების დამოკიდებულება. და ჩვენ, ვინც გადავრჩით, ვინც გადავურჩით ცეცხლს, ძალადობას, სტერეოტიპულად მოაზროვნე ოჯახის წევრებს, ვისაც გაგვიმართლა ისე რომ საუბარი შეგვიძლია, უნდა ვისაუბროთ. ყველა ქალის, ყველა პატარა გოგოს, იმ ადამიანის სახელით ვინც ვერ გადარჩა.

ცხოვრებაში ერთჯერ, ყველას ცხოვრებაში გამოჩნდება მაია ენჯელოუ- ქალი, რომელიც განიშნებს რომ ზუსტად ახლა, ძალიან ხმამაღლა უნდა თქვა არა; ასტრიდ ლინდგრენი- რომელიც მაშინ დაინახავს შენში რამე საინტერესოს, როცა საკუთარი თავი არ მოგწონს; მისტერ ფრიმენი-ვინც ერთჯერადი ცხვირსახოცებით სავსე ყუთს მოგაწვდის და საჭირო დროს გკითხავს- ბევრი გადაიტანე, არა? ან გოგო, რომელსაც სულ არ ელი, მაგრამ შენი სახის ყვველა გამომეტყველება ახსოვს. გოგო, რომელმაც იცის როდის გიბრწყინდება თვალები.

მაგრამ ყველაზე მთავარი ამ ამბებში მაინც ისაა, რომ შენი ბრალი არ ყოფილა.

ტკივილი მოგაყენეს.

შენი ბრალი არ იყო!

ილაპარაკე!

ილაპარაკე!

ილაპარაკე!

 

Advertisements
Posted in Uncategorized | 4 Comments

SKYE

მე

ეგოისტური დასაწყისია, მაგრამ თითოეულ ისტორიაში ჩვენი თავისთვის მთავარი გმირები ვართ ჩვენ. და ჩვენ რომ არა, ეს ისტორიები არ იქნებოდა ისეთი განსაკუთრებული, როგორიც მაშინაა, როცა პირდაპირ და ინდივიდუალურად გვეხება ჩვენ. ჩემს სტატუსებს, რომლებიც არც ბევრია და არც ცოტა, ვერც უმნიშვნელოვანესს დავარქმევ და არც მანდამაინც უმნიშვნელოა, დაემატა კიდევ ერთი- SKYE-ს ლიდერის სტატუსი და ბევრჯერ მითქვამს, რომ ეს ერთ-ერთია რაც ჩემს ცხოვრებს ახლა ძალიან ახალისებს და ამრავალფეროვნებს.

ზოგადად, თუ განწყობა არ მაქვს, არაფრის თქმა და დაწერა არ შემიძლია. სამაგიეროდ, რაც მიყვარს იმას ყოველთვის და ყველგან ვაპიარებ 🙂 თუმცა ეს არ არის რამის პიარი. ეს პოსტი იმ ადამიანების გასაცნობადაა, ვისაც პროექტი აერთიანებს და კიდევ, მადლობაა ძალიან ლამაზი და ჭკვიანი გოგოების, აქტიური და მონდომებული ბიჭებისთვის, 15-დან 21-მდე ახალგაზრდებისთვის, რომლებმაც ხელიდან არ გაუშვეს შანსი, მონაწილეობა მიეღოთ მართლაც უნიკალური პროექტში.

SKYE-შესაძლებლობა ჩვენთვის

თუ მოგეჩვენათ რომ პროექტის უნიკალურობა ხმამაღალი ნათქვამი იყო, ახლავე გეტყვით რა გამოარჩევს ამ პროექტს სხვებისგან. სქაი დანაშაულის პრევენციის ცენტრის მიერ ორგანიზებული პროექტია, რომელიც არ არის მხოლოდ ლიდერებისთვის, ან მხოლოდ მონაწილეებისთვის. პროექტი დიდი შესაძლებლობაა თითოეული ჩვენგანისთვის. სკოლის ასაკში მე არ მქონია შესაძლებლობა ჩემი პროექტი მქონოდა და განმეხორციელებია. უფრო დიდ ასაკშიც არავინ მესაუბრებოდა თანასწორობაზე, ინკლუზიაზე ანდა კორუფციაზე. განსაკუთრებით რეგიონებში გაცილებით ცოტა პერსპექტივა იყო. იშვიათად იგეგმებოდა რამე აქტივობა, მითუმეტეს მონაწილეობის მიღება არ იყო მარტივი. სკოლა რაა, თსუში სწავლის პერიოდშიც კი, ღონისძიების დასრულების მერე გამოქვეყნებული ფოტოებით ვგებულობდით უმრავლესობა რაღაც რომ ჩატარდა. SKYE-ს კიდევ, საქართველოს 6 ქალაქში  აქვს კლუბი შექმნილი. თბილისში, გორში, ლაგოდეხში, თელავში, რუსთავსა და ბათუმში 15-დან 21 წლამდე ახალგაზრდები იკრიბებიან, მეგობრებს იჩენენ, აზრებს ცვლიან, პროექტებს გეგმავენ და ახორციელებენ. საქართველოს 6 ქალაქში ერთდროულად 100ზე მეტი ახალგაზრდა ერთიდაიმავე სხვადასხვა საკითხზე იღებს ინფორმაციას, ერთდროულად ფიქრობს სხვადასხვა პრობლემაზე და თავად ეძებს პრობლემის გადაჭრის გზას.

გარკვეულ ასაკში წრე რომელშიც ტრიალებ, ძირითადად შენი პროფესიის ადამიანებით შემოიფარგლება, ან ადამიანებით ვისთან ურთიერთობაც საერთო ინტერესების გამო თავად გადაწყვიტე. ამ დროს კი სქაი უამრავი პროფესიის ადამიანს აერთიანებს. მარიამი-ჩემი თანალიდერი ჟურნალისტია, ნუცა ვეკუაში სწავლობს და მათემატიკა უყვარს, სანდრო პროდიუსერია და დაუსრულებლად შეუძლია გადაცემებზე საუბარი, ლაშა ქიმიკოსია და თან მუსიკა უყვარს, შენაერთებზე და ქიმიურ ცდებზე ყვება შეხვედრების დროს, ნათიას ჯერ პროფესია არ გადაუწყვეტია, გივიკო “წიგნების თაროში” მონაწილეობს (შაბათს ყველამ უნდა ვუგულშემატკივროთ <3), დათოს ლაშქრობები უყვარს და ტურის მოწყობას გვპირდება. ერთი პროექტით ერთბაშად მომიწია სრულიად სხვადასხვა ინტერესის მქონე ადამიანებთან ურთიერთობა და ეს ურთიერთობა აუცილებლად მოიცავს მათი განსხვავებულობის, ინდივიდუალურობის მიღებასა და პატივისცემას. მარტივია თუ რთული, თითოეული შეხვედრის დღე ჩვენგან, ლიდერებისგან მოითხოვს მომზადებას, ჯგუფის წევრებთან შეწყობა-შეთანხმებას, ოქროს შუალედის დაჭერას მხიარულებასა და პრაქტიკულობას შორის. და მთავარი, მოითხოვს ვიყოთ საინტერესოები და საიმედოები მონაწილეებისთვის. ეს დიდი გამოცდაა პირადად ჩემთვის და შესაძლებლობა, საკუთარი თავი გავზარდო ამ ასაკში, ვაკეთო ახალი საქმე.

პროექტი-გარემოს დასუფთავება

მიუხედავად იმისა, ვინ როგორ აღიქვავს არაფორმალურ განათლებას, ვისთვის გართობაა ასეთი პროექტები, ან რამდენს ეტყვიან რომ მოცლია და დროს კარგავს აქეთ-იქით სიარულში, დღევანდელი დღე ბევრი შრომის შედეგი და დაგვირგვინებაა და აუცილებლად უნდა მოვყვე. იმიტომ რომ დღეს ვარ ძალიან ამაყი თითოეული მონაწილით.

ორშაბათი და ოთხშაბათი, საღამოს საათები ჩვენთვის ყველასთვის სქაის დროა. ლიდერები და მონაწილეები სკოლის, რეპეტიტორების, ლექციების, კოლოქვიუმების, სამუშაო საათების შემდეგ ვიკრიბებით ჩვენს შტაბში და მერე თამაშ-თამაშით, სიცილისა და ენერჯაიზერების თანხლებით სერიოზულ ამბებში ვერთვებით.

ერთხელაც, სერიოზულმა ამბებმა კონკრეტული სახე მიიღო და მონაწილეებმა ის საკითხები ჩამოწერეს რაც მათ გარშემო პრობლემურია და აწუხებთ. ერთ-ერთი გარემოს დაბინძურება იყო და გადავწყვიტეთ ჩვენი პირველი პროექტით სწორედ ამ პრობლემის გადაჭრა ვერ, მაგრამ შემცირება გვეცადა. ჰოდა, მერე ჩვენი შეხვედრები ცდებოდა ორშაბათს და ოთხშაბათს, ცდებოდა განსაზღვრულ ორ საათს. ჩვენ ყურადღებას ვაქცევდით და ვაკვირდებოდით თითოეულ სიტყვას რომელსაც პროექტის შედგენისას ვწერდით. მოვამზადეთ ფლიპჩარტები, გამოვიყენეთ პროექტის უნიკალურობა და გამოვიწვიეთ სხვა კლუბების წევრებიც. რაც იმას ნიშნავს რომ მხოლოდ თბილისის ერთი კონკრეტული ადგილი კი არა, კიდევ სხვა 5 ქალაქში შეარჩევენ ადგილს, სხვა ქალაქებში მიიღებენ გამოწვევას და ერთი პროექტით 6 ქალაქის ადგილი დასუფთავდება. მოდით და არ ვუწოდოთ პროექტს უნიკალური.

მაგრამ მთავარი მაინც დღევანდელი დღე იყო, იმიტომ რომ ადამიანები არ შეუშინდნენ ქარსა და ავდარს, შეცვალეს გეგმები, არ დათმეს თავისი ნაწვალები პროექტი და შეიძლება ზოგიერთი მათგანის  ცხოვრებაში პირველი სერიოზული შედეგია რაც მათ მოქმედებას მოყვა.

ახალგაზრდების ინიციატივა მოეწონა გოგა ჩანადირსაც- ფოტოგრაფსა და სამოქალაქო აქტივისტს. ის დღევანდელ აქციას შემოუერთდა.

და ეს ჯერ კიდევ ყველაფერი არ არის, წინ  რამდენიმე თვე გვაქვს, უამრავი პროექტის გეგმა და აქამდე მიღებულ გამოცდილებას თუ გავითვალისწინებთ, პროექტის დასრულება სულაც არ გამოიწვევს ჩვენს გაჩერებას. ცალცალკე თუ ერთად, 6 თვის შემდეგ ყველა მეტად აქტიური, პასუხისმგებლობის გრძნობით სავსე და გამბედავი ვიქნებით მეტი ცვლილებისა თუ პოზიტიური შედეგის გამოსაწვევად.

 მაგრამ მთელ ამ ამბებში, ლიდერებთან და მონაწილეებთან ერთად უმთავრესია მადონა, გოგო რომლის გარეშეც არ იქნებოდა სქაი. მონაწილეები არ იქნებოდნენ ასე მოტივირებულები, ლიდერები არ ვიქნებოდით ამაყები ჩვენი სტატუსით და პროექტი არ იქნებოდა სიცოცხლისუნარიანი იმიტომ რომ მადონამ ჯადოქრობები იცის და თანდათან ჩვენც გვასწავლის ❤

29792092_1944933265537748_4193465298396374960_n29792013_1944932988871109_1721541390880800721_n29791699_1847988468834712_1118212150523832516_n29791420_1944933352204406_8526094287854232529_n29791274_1847988628834696_8353052009967816187_n29793776_1944932712204470_1984489533148335585_n30124206_1944932885537786_3825031820014036536_n29790779_1944933405537734_6995009879381297377_n29790623_1847988598834699_2900191765432799350_n29695430_1847988872168005_168510696262472031_n29695258_1847989062167986_328521090085726511_n29684058_1847988958834663_4720761690714877362_n29683858_1944933028871105_2390473458289897599_n29683819_1944933418871066_3898968904426766432_n29683593_1847988512168041_6138017300268493341_n29598368_1847989008834658_3675994000753030402_n29598287_1944932715537803_6700214900643063179_n29597691_1847988382168054_7758154130817251973_n29597675_1847989015501324_6785538658332459672_n29597648_1944933035537771_199079191591056526_n29597564_1944932892204452_2860644915371465633_n29597556_1944932708871137_526904636452163113_n29597304_1847988518834707_488083139072347936_n29597259_1944933128871095_2358566792792218647_n29594854_1847988662168026_2226289597352617330_n

Posted in #SKYEაქაურობას | 3 Comments

2017. ბოლო

მარი შემოდის ყოველ დღე სამსახურში და კითხულობს- აბა, მოვიდა საახალწლო განწყობა? საახალწლო განწყობა არ მოდის. ვერც კი ვგრძნობ 3 დღეში სულ სხვა წელი რომ დაიწყება. მეტიც, დღეს ჩემი ერთი მუდმივად ბედნიერი თანამშრომლის შემშურდა და მივხვდი რომ საზღვარი გადავკვეთე.

საღამოს სოფოსთან ერთად დედაენის ბაღში გავისეირნე. შედარებით პატარა რომ ვიყავი ერთი გოგოს ბლოგზე მისი მოგზაურობის ამბები წავიკითხე. აღფრთოვანებული წერდა ქალაქზე სადაც ქუჩაში შეგიძლია მიირთვა იქვე შემწვარი სოსისი და წაბლი. სიტყვებს მაგიური ძალა აქვთ- იმ დღიდან ყველაზე გემრიელად ქუჩაში შემწვარი წაბლი და სოსისი მეჩვენებოდა.

დედაენის ბაღი მართლა ლამაზია. გვერდებზე პატარა ჯიხურებია ჩამწკრივებული, ხეები ნათურებით მორთული, ბაღის შუაგულში ბავშვებისთვის ფილმს აჩვენებენ. პლედი, ცხელი შოკოლადი და ჩვენება ღია ცის ქვეშ. ყველაფერი ისე ჟღერს, როგორც ფილმებში. ისეა, როგორც ახალი წლის წინ უნდა იყოს.

 ჩვენში დარჩეს და  ქუჩაში შემწვარი წაბლი ისეთივეა, როგორიც სახლში. გლინტვეინი კიდევ, გოგამ ბევრად გემრიელი გააკეთა ბაკურიანში.  2018ში უსიხარულო და რთული დღეები თუ გამიმრავლდება,  გავიხსენებ მთელი დღის ლოდინის შემდეგ როგორ გათოვდა ბაკურიანში, ღამის ორ საათზე როგორ შევიფუთეთ და თოვლიან გზას გავუყევით, გავიხსენებ როგორ დავდიოდით მე და სოფო დღეს აღფრთოვანებული და საახალწლო განწყობა შემოპარული, რა გემრიელია ღია ცის ქვეშ ბანანიანი და შოკოლადიანი ბლინის ჭამა და საერთოდაც, დღეები ბედნიერი, ადგილები სამახსოვრო და საჭმელი გემრიელი ადამიანების გამოა. ადამიანების, რომლებიც გადასაგორებელ დღეებში შენთან არიან.

ეწვიეთ დედაენის ბაღს. საახალწლო განწყობა მოაქვს 😊

Posted in Uncategorized | დატოვე კომენტარი

over you

წრეზე ვტრიალებ: აიელტისის გამოცდამდე წიგნებს ვერ წავიკითხავ. წიგნებს რომ ვერ ვკითხულობ და სადმეც ვერ გავდივარ, ისეთი შეგრძნება მაქვს რომ ყელში მიჭერენ და სამეცადინოდ საჭირო  ძალა არ მაქვს.

ძველ ფოტოებს გადავხედე. ფბ-ში ორი ალბომი დამალული მაქვს და მარტო მე ვხედავ. ძალიან დამწყდა გული. იმიტომ რომ ის ალბომი რა პერიოდსაც აღწერს, იმ დროს ძალიან ბედნიერი ვიყავი. ძალიან, ძალიან ბედნიერი. და აღმოჩნდა რომ ის რაც მაშინ მეგონა გამაბედნიერებდა, ახლა მაქვს და ბედნიერებასთან ახლოსაც არ ვარ. იმან, რაც მაშინ მეგონა მჭირდებოდა, თურმე დამოუკიდებლობა შეიძლება მოგიტანოს. მაგრამ მასთან ერთად უამრავი პასუხისმგებლობაც და თუ დამოუკიდებლობა უფრო მეტად უარყოფითი კუთხით იჩენს თავს ვიდრე დადებითად, ისევ გირჩევნია ის დრო დაგიბრუნდეს, როცა ნამდვილად ბედნიერი იყავი და თუნდაც ნაკლებად დამოუკიდებელი.

ადამიანები იმას აკეთებენ რაც უნდათ. ვერავინ ვერავის აიძულებს მისი სურვილის საწინააღმდეგოდ იმოქმედოს. თუ ადამიანი სხვასთანაა, ესეიგი მასთან ყოფნა უნდა. თუ შენთან არაა, არ უნდა და მორჩა. სისულელეა დეტალებში შესვლა. მარტივია. მე კიდევ მეტირება ამ რეალობის აღიარების დროს. იმიტომ რომ ადამიანები, რომლებიც იმ ბედნიერი დროებიდან უნდა შემომრჩენოდნენ გაქრენ. გაქრა ადგილებიც და მომიწია გამექრო მოგონებებიც.

რა სისასტიკეა.

ART-ხელოვნება

მეგობრების მიმართ გაუცხოება გიგრძვნიათ? ოდესმე გაგიაზრებიათ რომ ადამიანები, ერთ დროს ახლობლები, ბავშვობის მეგობრები ისეთები აღარ არიან, როგორიც შეგიყვარდათ, როგორსაც დაუმეგობრდით? ადამიანი, ვინც მეჯვარე უნდა ყოფილიყო, ახლა თუ  გაღიზიანებთ, გამბედაობას მოიკრებდით და სიმართლეს ეტყოდით?

 ურთიერთობებს ტყუილი უფრო აწებებს ვიდრე სიმართლე.

დღეს მეგობრებმა “არტ-ხელოვნება” ვნახეთ. მარჯანიშვილის თეატრის სპექტაკლია. 2 საათნახევრის განმავლობაში სულ სამი მსახიობი თამაშობს, არც მუსიკა აფორმებს და არც დეკორაციები. მაინც არ იღლები, ძალიან ბევრს იცინი და თან ფიქრობ, ახლა რომელი მეგობარი გაგახსენა პერსონაჟმა.

ბოლო პერიოდში უამრავი, უამრავი მეგობარი დავკარგე. ზოგის წასვლა მტკივნეული იყო, ზოგის ნაკლებად. როგორც არ უნდა გეტკინოს, ისევ წასვლა ჯობს იმას, რასაც ვითომ სამი მეგობარი ერთმანეთს უკეთებს სპექტაკლში. სულ წვრილ-წვრილად გადმოულაგებენ რა აღიზიანებდათ ბავშვობიდან დღემდე ერთმანეთში. როგორ არ მოსწონთ ერთმანეთის ცოლები, ანდა მიაჩნიათ რომ “ფერი-ფერსა” არიან. ერთი გმირი-ვანიჩკა, თავის მონოლოგებით სულაც მე ვიყავი: გოგო, რომელიც ისტერიკის დროს ამოსუნთქვის გარეშე ვლაპარაკობ. გოგო, რომელიც საკუთარ ისტორიებს სიცილით ყვება და სისულელეებზე სხვებს აცინებს.

“მეგობრებს დიდხანს არ უნდა დაშორდე, თორემ მათ ვეღარ იცნობ”. გვერდით მყოფი მეგობარიც შეიძლება ვეღარ იცნო. რომ იტყვიან, თვალსა და ხელს შუა იცვლებიან ადამიანები. და შენ ვეღარ ხვდები, მეგობარი რომელიც შენ გიყვარდა და ადამიანი, რომელიც ახლა სხვადასხვა რამეს აკეთებს, ერთი და იგივე როგორაა. როგორ შეეძლო იმ კაცს, ბავშვობიდან ერთად რომ მოდიხართ, თეთრი, სრულიად თეთრი ტილო ეყიდა და იმ ნაგავში, როგორც შენ ფიქრობ 6 000 ლარი გადაეხადა. ის კიდევ ფიქრობს, ფიქრობს და ვერ გაუგია, შენ რატომ არ შეგიძლია დაუშვა, რომ ეს თეთრი ტილო, თეთრი ხაზებით მას შეიძლება მართლა მოწონდეს.

ინტერესები იცვლება და ადამიანები ერთმანეთს ვეღარ უგებენ. არაფერია, მთავარია დროულად შეძლო აღიარება და ერთმანეთს გულის ტკენამდე დაშორდეთ.

მკვდარი ჩიტი და მოტეხილი ფრთა

ბავშვობაში ერთი ფრაზა წავიკითხე და ძალიან მომწონდა. მეორე ნახევარზე იყო და ადამიანზე, რომელიც სულ დაგელოდება. იმდენხანს რომ შენ ყოველთვის შეგეძლება მიხვიდე და კარზე დაუკაკუნო. ის კიდევ, თუ ნამდვილად უყვარხარ, უბრალოდ გკითხავს, მოხვედი? და შენც ეტყვი, მოვედი.

ვფიქრობდი რა კარგია, რამხელა ფუფუნებაა არსებობდეს ადამიანი, ვისთანაც ყოველთვის მიგესვლება. 100 წლის მერეც, ქარტეხილების მერეც. მიხვალ და სიმშვიდეს იგრძნობ. და არასდროს მიფიქრია რა სისასტიკეა იმ ადამიანის მიმართ, იჯდეს და გელოდებოდეს ქვეყანას როდის გადაივლი, ქარის წისქვილებს როდის შეებრძოლები, ბედნიერებისგან თუ თავგადასავლებისგან როდის დაიღლები და გაგახსენდება, რომ სადღაც ნავსაყუდელივით მშვიდი ადგილი არსებობს და შენ იქ ღუზის ჩაშვება შეგიძლია, თუნდაც დროებით.

ჰოდა ბოლო პერიოდში მივხვდი, რომ ის რაც ერთი ადამიანისთვის შვების მომგვრელი იმედია, მეორეს ძალიან ტანჯავს და ძალიან არ მინდა ვიყო ადამიანი, ვინც დარჩება სახლში და დაელოდება 100 წლის მერე როგორ მოვა მეგობარი, შეყვარებული, ძვირფასი ადამიანი, ეტყვის მოვედი და დაელოდება გულში როგორ ჩაიკრავ.

დამსხვრეულს ვერ გაამთელებ.

 

Posted in თამაღი | 6 Comments

იყავი ჩემი მეგობარი

 

ამბები მოსაყოლად არაფერია.

ემოციებს მოყოლით ვერ გაიგებ.

ემოციები უნდა ნახო. სახეში უყურო. ხედავდე  რას გიამბობს უსიტყვოდ, ხელებით, მიმიკებით.

ამბებს უნდა დაესწრო, მოესწრო.

ამბები მოსაყოლად არაფერია.

იღლები ადამიანი. საკუთარ დაღლაზე საუბრითაც იღლები.

არის პერიოდები, როდესაც უამრავი რამე გაქვს სათქმელი. სიტყვები გახრჩობს.

და პირიქრით- ” პირში სიჩუმე დავიგუბე, დალპა და ახლა წვეთ-წვეთობით ყელში მეღვრება, მწამლავს და მწამლავს”

ვიქნებოდი ახლა ძალიან ფერად ადგილას. წიგნებსაც კი არ წავიღებდი. არც ფილმებს ვნახავდი.

ვივლიდი ფოთლების არევით, ფეხქვეშ ვიგრძნობდი მათ ხრაშუნს და მოვუსმენდი რამეს, მშვიდს და ტკბილს.

პ.ს. ბედნიერებაა იუთუბი შენ საყვარელ სიმღერებს ერთმანეთის მიყოლებით რომ აწყობს.

უსიტყვო პერიოდის შემავსებელი საუნდტრეკი 🙂

liv

Posted in თამაღი | დატოვე კომენტარი

ფერიცვალება

ადრე, სკოლის პერიოდში, მთელი 12 წელი თაკო ვიყავი. იშვიათად, ოჯახის წევრებისთვის – თათია. მერე, სტუდენტობისას მეგობარმა თამაღი შემარქვა. ძალიან მომწონდა ეს სახელი. ახლა იმ გოგოსთან აღარ ვმეგობრობ. თამაღისაც აღარავინ მეძახის, მხოლოდ ერთი მეგობარი. ცხოვრების ამ ეტაპზე თივი ვარ. თივი, თივიკო. სახლშიც მყავს თივი- თუთიყუში, რომელსაც ჩემი სახელი დავარქვი. რა ნარცისიზმია :დ

თაკო ვიყავი, თათია თუ თამაღი, ჩემ ირგვლივ ყოველთვის იყო ხალხი, ბევრს ვიცინოდი და ბევრს ვლაპარაკობდი. არა, გატყუებთ, თაკოობისას არ ვიცინოდი. მაგრამ საბოლოოდ, ჩემთვის საკუთარი თავი- თაკო, თათია, თამაღი, თივიკო- ეს არის, ბევრი სიცილი და ბევრი საუბარი.

არადა, ამ ბოლოს ძალიან მაკლია ხალხი და მათთან კონტაქტი. და ვხვდები რომ ერთგვარი კომპლექსი გამიჩნდა- სადმე ყოფნისას, ვიდრე რამეს ვიტყვი, მილიონჯერ ვფიქრობ, საერთოდ ვინმეს აინტერესებს რაც მე მაქვს სათქმელი? ამდენ ფიქრს სიჩუმემდე მივყავარ. ამიტომ ვირჩევ სიტუაციებს, ან უფრო სწორი იქნება თუ ვიტყვი-ყველაზე კომფორტულად ვარ ისეთ სიტუაციებში, სადაც ნებისმიერ დროს შემეძლება მივიკუჭო კუთხეში და თუ მომინდება ვიყო ასოციალური-უსიტყვო და უკონტაქტო.

საკუთარი ნებით ვირჩევ მეასეხარისხოვან როლს საკუთარ ცხოვრებაში.

ჰოდა, ძალიან მჭირდება იცვალოს ფერი თივის ცხოვრებამ: მე  ისევ შევიყვარო ჩემი ცხოვრება, დავიბრუნო მთავარი როლი მასში,  ისევ უამრავი ამბავი მქონდეს გასაზიარებლად და არ ვფიქრობდე იმაზე, რომ უინტერესოა რისი თქმაც შემიძლია.

იმიტომ რომ მდინარის დინებას მხოლოდ მკვდარი თევზები მიყვებიან. მე კი ჯერ ცოცხალი ვარ და თან ძალიან ახალგაზრდა.

Posted in Uncategorized | დატოვე კომენტარი

გზაზე 5 გოგო მიდიოდა

რამდენიმე დღის წინ ნათიამ დამირეკა, შაბათს მარტვილის კანიონზე მივდივართ და თუ რამე გეგმა არ გაქვს წამოდიო. ნათიას გაცნობის ისტორია არასდროს დამავიწყდება. თუმცა დამეგობრებით უფრო გვიან, თბილისელების ადვოკატში დავმეგობრდით. ერთად ლაშქრობების გამოცდილებაც გვაქვს. თან მთელი ზაფხული სუნთქვა რომ გიჭირს, მარტვილის და ოკაცეს ნახვა მთელი ცხოვრება რომ გინდოდა და შაბათსაც არაფერი გაქვს დაგეგმილი ადამიანს, რა თქმა უნდა სიხარულით დავთანხმდი. Always ready, always happy- თქო გავიფიქრე და ასე აღმოვჩნდით 5 იურისტი და ერთმანეთისთვის მეტ-ნაკლებად ნაცნობი ადამიანი ქუთაისის გზაზე.

მარიმ ზესტაფონში ავსტრალიური ღვეზელი თუ არ გაგასინჯეთ, ისე არ იქნებაო და ბევრი ძებნის შემდეგ ზუსტად ის ფასთფუდი ვიპოვეთ, სადაც მისი თქმით უგემრიელესი ღვეზელი იყიდებოდა. საკმაოდ გრძელ რიგში ჩავდექით და პატიოსნად ვუცდიდით როდის მოვიდოდა ჩვენი დრო. უკვე შეკვეთა რომ უნდა მიგვეცა მხარბეჭიანმა კაცმა დაგვასწრო- სამი ცივი ყავა გენაცვალეო. საყვედური რომ ვთქვით რიგში ჩვენ ვართთქო, რას ლაპარაკობთ ამდენი ხანია აქ ვდგავარ, ამხელა კაცი თუ ვერ შემნიშნეთ, რა დაინახეთ აბაო. გამყიდველმა კიდევ, რომ მოხვედით მაშინვე გეთქვათ, რიგს რას უცდიდით, თან ბევრად ადრე გავაკეთებდითო. მოკლედ, წესრიგი და მორჩილება არ დაგვიფასდა. ღვეზელი კიდევ ნინოსთვის ახლაც ვიეტნამურია ავსტრალიურის ნაცვლად.

პირველად პრომეთეს მღვიმეში მივედით. მღვიმე 1834 წელს გამოიკვლიეს და 2011 წლიდან არის ვიზიტორებისთვის ღია. მიწისქვეშ დაახლოებით 80 მეტრზე ჩადიხარ და  14 °ია ტემპერატურა. ჩვეულებრივი ტური 5 დარბაზს მოიცავს. საერთოდ 17 ია და დანარჩენების ნახვაც თუ გსურს ექსტრემალურ ტურზე უნდა ჩაეწერო, რომელზეც რამდენიმე კაციანი ჯგუფები იქმნება და სპელეოლოგთან ერთად ათვალიერებ.


პრომეთეს მღვიმე სტალაქმიტებისა და სტალაგმიტებისგან შედგება. სტალაქმიტები ქვემოდან იზრდება, სტალაგმიტები ზემოდან ჩამოდის. ერთი სანტიმეტრით გაზრდას ასი წელი უნდაო და წარმოიდგინეთ, ზოგიერთ ადგილას სტალაქმიტები და სტალაგმიტები შერწყმული იყო.

არსებობს საფეხმავლო და ნავის ტური. საფეხმავლო ტურის შემდეგ შეგიძლია დაახლოებით 380 მეტრი ნავით გაიარო. ზოგადად, აქაც და მარტვილშიც მოსწავლეებისა და სტუდენტებისთვის ფასი ნახევრდება, მაგრამ აქცია ნავს არ ეხება და ის ყველასთვის ათი ლარი ღირს.

მღვიმეში ერთ-ერთი სიყვარულის დარბაზია. სტალაქმიტებისგან ქალის და კაცის სახეა შექმნილი. ლეგენდის თანახმად, თუ ამ ორ ერთმანეთის მოცქირალ სახეს აღიქვამ, სიყვარულს იპოვი 😊 ბევრი ვეცადეთ თუ ცოტა, 5ვემ შევნიშნეთ სახეები. ისღა დაგვრჩენია ლეგენდას დავუჯეროთ და სიყვარულს დაველოდოთ :დ

აღმოჩნდა რომ მარტვილშიც და ოკაცეზეც ვიზიტორებს 6ის მერე აღარ უშვებენ. ამ წესს დიდად არ ვეთანხმები, 6 საათი ძალიან ადრეა ტურისტებისთვის კარის მოსახურად. თანაც, ისე გამოვიდა რომ ჩვენ ორივეს ვეღარ მოვასწრებდით. ამიტომ, მარტვილისკენ ავიღეთ გეზი. აქაც ორი ტურია, ნავით და საფეხმავლო-დადიანების ბილიკისკენ. უნდა ვთქვა, რომ ნავით ადრე ორჯერ მეტ მანძილს გადიოდნენ, თურმე. ახლა მანძილი გაუნახევრებიათ, ფასი კი იგივე დარჩა. კანიონის თავზე მშენებლობა მიმდინარეობსო და წყალი ამღვრეული დაგვხვდა, თუმცა ხეობა ძალიან ლამაზია და აუცილებლად სანახავიც, ჩემი აზრით.

6ის 20 წუთზე ბოლოჯერ გავიბრძოლეთ, ჩვენი ვცადოთ, იქნებ ოკაცეს მივუსწროთთქო, მაგრამ იმედი გადაგვიწურეს, შანსი არ გაქვთო და ჩვენც დაუგეგმავად სალხინოსკენ გავწიეთ. ოკაცეს უნახაობამ კი გული დაგვწყვიტა, მაგრამ შემდეგი ტურის დასაგეგმად მშვენიერი მიზეზია :დ თან აი, ასეთ სიმწვანეში ამოვყავით თავი

პ.ს. მთელი დღე ისე ვიარეთ კონდიციონერის ჩართვა არ დაგვჭირვებია. ფანჯრებიდან სიგრილე შემოდიოდა და მე და მარიმ რამდენჯერმე ავღნიშნეთ, მსგავსი რამე თბილისში გამორიცხული რომ იყო.

მერე საღამოს ზღაპრულად ვივახშმეთ:დ

უფრო კი ამ ცუგამ, იმიტომ რომ მარიამი დანა-ჩანგლით დაჭრილ საჭმელს აწვდიდა, რაც ალბათ არასდროს ღირსებია. ჩვენ კი ყველანი შევთანხმდით, რომ არაფერია უფრო გემრიელი, ვიდრე ლაშქრობის ბოლოს სიმწვანეში მირთმეული საჭმელი.

პ.პ.ს. ყველაზე ბედნიერი ის დღეებია, რომლის ბოლოსაც ხმის და სმენის არარსებობას ვივიწყებ და ურცხვად ვმღერი სიმღერებს, რომელსაც  მისამღერამდე ვერ ვცნობ :დ

Posted in ბოდიალობები | 2 Comments