2017. ბოლო

მარი შემოდის ყოველ დღე სამსახურში და კითხულობს- აბა, მოვიდა საახალწლო განწყობა? საახალწლო განწყობა არ მოდის. ვერც კი ვგრძნობ 3 დღეში სულ სხვა წელი რომ დაიწყება. მეტიც, დღეს ჩემი ერთი მუდმივად ბედნიერი თანამშრომლის შემშურდა და მივხვდი რომ საზღვარი გადავკვეთე.

საღამოს სოფოსთან ერთად დედაენის ბაღში გავისეირნე. შედარებით პატარა რომ ვიყავი ერთი გოგოს ბლოგზე მისი მოგზაურობის ამბები წავიკითხე. აღფრთოვანებული წერდა ქალაქზე სადაც ქუჩაში შეგიძლია მიირთვა იქვე შემწვარი სოსისი და წაბლი. სიტყვებს მაგიური ძალა აქვთ- იმ დღიდან ყველაზე გემრიელად ქუჩაში შემწვარი წაბლი და სოსისი მეჩვენებოდა.

დედაენის ბაღი მართლა ლამაზია. გვერდებზე პატარა ჯიხურებია ჩამწკრივებული, ხეები ნათურებით მორთული, ბაღის შუაგულში ბავშვებისთვის ფილმს აჩვენებენ. პლედი, ცხელი შოკოლადი და ჩვენება ღია ცის ქვეშ. ყველაფერი ისე ჟღერს, როგორც ფილმებში. ისეა, როგორც ახალი წლის წინ უნდა იყოს.

 ჩვენში დარჩეს და  ქუჩაში შემწვარი წაბლი ისეთივეა, როგორიც სახლში. გლინტვეინი კიდევ, გოგამ ბევრად გემრიელი გააკეთა ბაკურიანში.  2018ში უსიხარულო და რთული დღეები თუ გამიმრავლდება,  გავიხსენებ მთელი დღის ლოდინის შემდეგ როგორ გათოვდა ბაკურიანში, ღამის ორ საათზე როგორ შევიფუთეთ და თოვლიან გზას გავუყევით, გავიხსენებ როგორ დავდიოდით მე და სოფო დღეს აღფრთოვანებული და საახალწლო განწყობა შემოპარული, რა გემრიელია ღია ცის ქვეშ ბანანიანი და შოკოლადიანი ბლინის ჭამა და საერთოდაც, დღეები ბედნიერი, ადგილები სამახსოვრო და საჭმელი გემრიელი ადამიანების გამოა. ადამიანების, რომლებიც გადასაგორებელ დღეებში შენთან არიან.

ეწვიეთ დედაენის ბაღს. საახალწლო განწყობა მოაქვს 😊

Advertisements
Posted in Uncategorized | დატოვე კომენტარი

over you

წრეზე ვტრიალებ: აიელტისის გამოცდამდე წიგნებს ვერ წავიკითხავ. წიგნებს რომ ვერ ვკითხულობ და სადმეც ვერ გავდივარ, ისეთი შეგრძნება მაქვს რომ ყელში მიჭერენ და სამეცადინოდ საჭირო  ძალა არ მაქვს.

ძველ ფოტოებს გადავხედე. ფბ-ში ორი ალბომი დამალული მაქვს და მარტო მე ვხედავ. ძალიან დამწყდა გული. იმიტომ რომ ის ალბომი რა პერიოდსაც აღწერს, იმ დროს ძალიან ბედნიერი ვიყავი. ძალიან, ძალიან ბედნიერი. და აღმოჩნდა რომ ის რაც მაშინ მეგონა გამაბედნიერებდა, ახლა მაქვს და ბედნიერებასთან ახლოსაც არ ვარ. იმან, რაც მაშინ მეგონა მჭირდებოდა, თურმე დამოუკიდებლობა შეიძლება მოგიტანოს. მაგრამ მასთან ერთად უამრავი პასუხისმგებლობაც და თუ დამოუკიდებლობა უფრო მეტად უარყოფითი კუთხით იჩენს თავს ვიდრე დადებითად, ისევ გირჩევნია ის დრო დაგიბრუნდეს, როცა ნამდვილად ბედნიერი იყავი და თუნდაც ნაკლებად დამოუკიდებელი.

ადამიანები იმას აკეთებენ რაც უნდათ. ვერავინ ვერავის აიძულებს მისი სურვილის საწინააღმდეგოდ იმოქმედოს. თუ ადამიანი სხვასთანაა, ესეიგი მასთან ყოფნა უნდა. თუ შენთან არაა, არ უნდა და მორჩა. სისულელეა დეტალებში შესვლა. მარტივია. მე კიდევ მეტირება ამ რეალობის აღიარების დროს. იმიტომ რომ ადამიანები, რომლებიც იმ ბედნიერი დროებიდან უნდა შემომრჩენოდნენ გაქრენ. გაქრა ადგილებიც და მომიწია გამექრო მოგონებებიც.

რა სისასტიკეა.

ART-ხელოვნება

მეგობრების მიმართ გაუცხოება გიგრძვნიათ? ოდესმე გაგიაზრებიათ რომ ადამიანები, ერთ დროს ახლობლები, ბავშვობის მეგობრები ისეთები აღარ არიან, როგორიც შეგიყვარდათ, როგორსაც დაუმეგობრდით? ადამიანი, ვინც მეჯვარე უნდა ყოფილიყო, ახლა თუ  გაღიზიანებთ, გამბედაობას მოიკრებდით და სიმართლეს ეტყოდით?

 ურთიერთობებს ტყუილი უფრო აწებებს ვიდრე სიმართლე.

დღეს მეგობრებმა “არტ-ხელოვნება” ვნახეთ. მარჯანიშვილის თეატრის სპექტაკლია. 2 საათნახევრის განმავლობაში სულ სამი მსახიობი თამაშობს, არც მუსიკა აფორმებს და არც დეკორაციები. მაინც არ იღლები, ძალიან ბევრს იცინი და თან ფიქრობ, ახლა რომელი მეგობარი გაგახსენა პერსონაჟმა.

ბოლო პერიოდში უამრავი, უამრავი მეგობარი დავკარგე. ზოგის წასვლა მტკივნეული იყო, ზოგის ნაკლებად. როგორც არ უნდა გეტკინოს, ისევ წასვლა ჯობს იმას, რასაც ვითომ სამი მეგობარი ერთმანეთს უკეთებს სპექტაკლში. სულ წვრილ-წვრილად გადმოულაგებენ რა აღიზიანებდათ ბავშვობიდან დღემდე ერთმანეთში. როგორ არ მოსწონთ ერთმანეთის ცოლები, ანდა მიაჩნიათ რომ “ფერი-ფერსა” არიან. ერთი გმირი-ვანიჩკა, თავის მონოლოგებით სულაც მე ვიყავი: გოგო, რომელიც ისტერიკის დროს ამოსუნთქვის გარეშე ვლაპარაკობ. გოგო, რომელიც საკუთარ ისტორიებს სიცილით ყვება და სისულელეებზე სხვებს აცინებს.

“მეგობრებს დიდხანს არ უნდა დაშორდე, თორემ მათ ვეღარ იცნობ”. გვერდით მყოფი მეგობარიც შეიძლება ვეღარ იცნო. რომ იტყვიან, თვალსა და ხელს შუა იცვლებიან ადამიანები. და შენ ვეღარ ხვდები, მეგობარი რომელიც შენ გიყვარდა და ადამიანი, რომელიც ახლა სხვადასხვა რამეს აკეთებს, ერთი და იგივე როგორაა. როგორ შეეძლო იმ კაცს, ბავშვობიდან ერთად რომ მოდიხართ, თეთრი, სრულიად თეთრი ტილო ეყიდა და იმ ნაგავში, როგორც შენ ფიქრობ 6 000 ლარი გადაეხადა. ის კიდევ ფიქრობს, ფიქრობს და ვერ გაუგია, შენ რატომ არ შეგიძლია დაუშვა, რომ ეს თეთრი ტილო, თეთრი ხაზებით მას შეიძლება მართლა მოწონდეს.

ინტერესები იცვლება და ადამიანები ერთმანეთს ვეღარ უგებენ. არაფერია, მთავარია დროულად შეძლო აღიარება და ერთმანეთს გულის ტკენამდე დაშორდეთ.

მკვდარი ჩიტი და მოტეხილი ფრთა

ბავშვობაში ერთი ფრაზა წავიკითხე და ძალიან მომწონდა. მეორე ნახევარზე იყო და ადამიანზე, რომელიც სულ დაგელოდება. იმდენხანს რომ შენ ყოველთვის შეგეძლება მიხვიდე და კარზე დაუკაკუნო. ის კიდევ, თუ ნამდვილად უყვარხარ, უბრალოდ გკითხავს, მოხვედი? და შენც ეტყვი, მოვედი.

ვფიქრობდი რა კარგია, რამხელა ფუფუნებაა არსებობდეს ადამიანი, ვისთანაც ყოველთვის მიგესვლება. 100 წლის მერეც, ქარტეხილების მერეც. მიხვალ და სიმშვიდეს იგრძნობ. და არასდროს მიფიქრია რა სისასტიკეა იმ ადამიანის მიმართ, იჯდეს და გელოდებოდეს ქვეყანას როდის გადაივლი, ქარის წისქვილებს როდის შეებრძოლები, ბედნიერებისგან თუ თავგადასავლებისგან როდის დაიღლები და გაგახსენდება, რომ სადღაც ნავსაყუდელივით მშვიდი ადგილი არსებობს და შენ იქ ღუზის ჩაშვება შეგიძლია, თუნდაც დროებით.

ჰოდა ბოლო პერიოდში მივხვდი, რომ ის რაც ერთი ადამიანისთვის შვების მომგვრელი იმედია, მეორეს ძალიან ტანჯავს და ძალიან არ მინდა ვიყო ადამიანი, ვინც დარჩება სახლში და დაელოდება 100 წლის მერე როგორ მოვა მეგობარი, შეყვარებული, ძვირფასი ადამიანი, ეტყვის მოვედი და დაელოდება გულში როგორ ჩაიკრავ.

დამსხვრეულს ვერ გაამთელებ.

 

Posted in თამაღი | 4 Comments

იყავი ჩემი მეგობარი

 

ამბები მოსაყოლად არაფერია.

ემოციებს მოყოლით ვერ გაიგებ.

ემოციები უნდა ნახო. სახეში უყურო. ხედავდე  რას გიამბობს უსიტყვოდ, ხელებით, მიმიკებით.

ამბებს უნდა დაესწრო, მოესწრო.

ამბები მოსაყოლად არაფერია.

იღლები ადამიანი. საკუთარ დაღლაზე საუბრითაც იღლები.

არის პერიოდები, როდესაც უამრავი რამე გაქვს სათქმელი. სიტყვები გახრჩობს.

და პირიქრით- ” პირში სიჩუმე დავიგუბე, დალპა და ახლა წვეთ-წვეთობით ყელში მეღვრება, მწამლავს და მწამლავს”

ვიქნებოდი ახლა ძალიან ფერად ადგილას. წიგნებსაც კი არ წავიღებდი. არც ფილმებს ვნახავდი.

ვივლიდი ფოთლების არევით, ფეხქვეშ ვიგრძნობდი მათ ხრაშუნს და მოვუსმენდი რამეს, მშვიდს და ტკბილს.

პ.ს. ბედნიერებაა იუთუბი შენ საყვარელ სიმღერებს ერთმანეთის მიყოლებით რომ აწყობს.

უსიტყვო პერიოდის შემავსებელი საუნდტრეკი 🙂

liv

Posted in თამაღი | დატოვე კომენტარი

ფერიცვალება

ადრე, სკოლის პერიოდში, მთელი 12 წელი თაკო ვიყავი. იშვიათად, ოჯახის წევრებისთვის – თათია. მერე, სტუდენტობისას მეგობარმა თამაღი შემარქვა. ძალიან მომწონდა ეს სახელი. ახლა იმ გოგოსთან აღარ ვმეგობრობ. თამაღისაც აღარავინ მეძახის, მხოლოდ ერთი მეგობარი. ცხოვრების ამ ეტაპზე თივი ვარ. თივი, თივიკო. სახლშიც მყავს თივი- თუთიყუში, რომელსაც ჩემი სახელი დავარქვი. რა ნარცისიზმია :დ

თაკო ვიყავი, თათია თუ თამაღი, ჩემ ირგვლივ ყოველთვის იყო ხალხი, ბევრს ვიცინოდი და ბევრს ვლაპარაკობდი. არა, გატყუებთ, თაკოობისას არ ვიცინოდი. მაგრამ საბოლოოდ, ჩემთვის საკუთარი თავი- თაკო, თათია, თამაღი, თივიკო- ეს არის, ბევრი სიცილი და ბევრი საუბარი.

არადა, ამ ბოლოს ძალიან მაკლია ხალხი და მათთან კონტაქტი. და ვხვდები რომ ერთგვარი კომპლექსი გამიჩნდა- სადმე ყოფნისას, ვიდრე რამეს ვიტყვი, მილიონჯერ ვფიქრობ, საერთოდ ვინმეს აინტერესებს რაც მე მაქვს სათქმელი? ამდენ ფიქრს სიჩუმემდე მივყავარ. ამიტომ ვირჩევ სიტუაციებს, ან უფრო სწორი იქნება თუ ვიტყვი-ყველაზე კომფორტულად ვარ ისეთ სიტუაციებში, სადაც ნებისმიერ დროს შემეძლება მივიკუჭო კუთხეში და თუ მომინდება ვიყო ასოციალური-უსიტყვო და უკონტაქტო.

საკუთარი ნებით ვირჩევ მეასეხარისხოვან როლს საკუთარ ცხოვრებაში.

ჰოდა, ძალიან მჭირდება იცვალოს ფერი თივის ცხოვრებამ: მე  ისევ შევიყვარო ჩემი ცხოვრება, დავიბრუნო მთავარი როლი მასში,  ისევ უამრავი ამბავი მქონდეს გასაზიარებლად და არ ვფიქრობდე იმაზე, რომ უინტერესოა რისი თქმაც შემიძლია.

იმიტომ რომ მდინარის დინებას მხოლოდ მკვდარი თევზები მიყვებიან. მე კი ჯერ ცოცხალი ვარ და თან ძალიან ახალგაზრდა.

Posted in Uncategorized | დატოვე კომენტარი

გზაზე 5 გოგო მიდიოდა

რამდენიმე დღის წინ ნათიამ დამირეკა, შაბათს მარტვილის კანიონზე მივდივართ და თუ რამე გეგმა არ გაქვს წამოდიო. ნათიას გაცნობის ისტორია არასდროს დამავიწყდება. თუმცა დამეგობრებით უფრო გვიან, თბილისელების ადვოკატში დავმეგობრდით. ერთად ლაშქრობების გამოცდილებაც გვაქვს. თან მთელი ზაფხული სუნთქვა რომ გიჭირს, მარტვილის და ოკაცეს ნახვა მთელი ცხოვრება რომ გინდოდა და შაბათსაც არაფერი გაქვს დაგეგმილი ადამიანს, რა თქმა უნდა სიხარულით დავთანხმდი. Always ready, always happy- თქო გავიფიქრე და ასე აღმოვჩნდით 5 იურისტი და ერთმანეთისთვის მეტ-ნაკლებად ნაცნობი ადამიანი ქუთაისის გზაზე.

მარიმ ზესტაფონში ავსტრალიური ღვეზელი თუ არ გაგასინჯეთ, ისე არ იქნებაო და ბევრი ძებნის შემდეგ ზუსტად ის ფასთფუდი ვიპოვეთ, სადაც მისი თქმით უგემრიელესი ღვეზელი იყიდებოდა. საკმაოდ გრძელ რიგში ჩავდექით და პატიოსნად ვუცდიდით როდის მოვიდოდა ჩვენი დრო. უკვე შეკვეთა რომ უნდა მიგვეცა მხარბეჭიანმა კაცმა დაგვასწრო- სამი ცივი ყავა გენაცვალეო. საყვედური რომ ვთქვით რიგში ჩვენ ვართთქო, რას ლაპარაკობთ ამდენი ხანია აქ ვდგავარ, ამხელა კაცი თუ ვერ შემნიშნეთ, რა დაინახეთ აბაო. გამყიდველმა კიდევ, რომ მოხვედით მაშინვე გეთქვათ, რიგს რას უცდიდით, თან ბევრად ადრე გავაკეთებდითო. მოკლედ, წესრიგი და მორჩილება არ დაგვიფასდა. ღვეზელი კიდევ ნინოსთვის ახლაც ვიეტნამურია ავსტრალიურის ნაცვლად.

პირველად პრომეთეს მღვიმეში მივედით. მღვიმე 1834 წელს გამოიკვლიეს და 2011 წლიდან არის ვიზიტორებისთვის ღია. მიწისქვეშ დაახლოებით 80 მეტრზე ჩადიხარ და  14 °ია ტემპერატურა. ჩვეულებრივი ტური 5 დარბაზს მოიცავს. საერთოდ 17 ია და დანარჩენების ნახვაც თუ გსურს ექსტრემალურ ტურზე უნდა ჩაეწერო, რომელზეც რამდენიმე კაციანი ჯგუფები იქმნება და სპელეოლოგთან ერთად ათვალიერებ.


პრომეთეს მღვიმე სტალაქმიტებისა და სტალაგმიტებისგან შედგება. სტალაქმიტები ქვემოდან იზრდება, სტალაგმიტები ზემოდან ჩამოდის. ერთი სანტიმეტრით გაზრდას ასი წელი უნდაო და წარმოიდგინეთ, ზოგიერთ ადგილას სტალაქმიტები და სტალაგმიტები შერწყმული იყო.

არსებობს საფეხმავლო და ნავის ტური. საფეხმავლო ტურის შემდეგ შეგიძლია დაახლოებით 380 მეტრი ნავით გაიარო. ზოგადად, აქაც და მარტვილშიც მოსწავლეებისა და სტუდენტებისთვის ფასი ნახევრდება, მაგრამ აქცია ნავს არ ეხება და ის ყველასთვის ათი ლარი ღირს.

მღვიმეში ერთ-ერთი სიყვარულის დარბაზია. სტალაქმიტებისგან ქალის და კაცის სახეა შექმნილი. ლეგენდის თანახმად, თუ ამ ორ ერთმანეთის მოცქირალ სახეს აღიქვამ, სიყვარულს იპოვი 😊 ბევრი ვეცადეთ თუ ცოტა, 5ვემ შევნიშნეთ სახეები. ისღა დაგვრჩენია ლეგენდას დავუჯეროთ და სიყვარულს დაველოდოთ :დ

აღმოჩნდა რომ მარტვილშიც და ოკაცეზეც ვიზიტორებს 6ის მერე აღარ უშვებენ. ამ წესს დიდად არ ვეთანხმები, 6 საათი ძალიან ადრეა ტურისტებისთვის კარის მოსახურად. თანაც, ისე გამოვიდა რომ ჩვენ ორივეს ვეღარ მოვასწრებდით. ამიტომ, მარტვილისკენ ავიღეთ გეზი. აქაც ორი ტურია, ნავით და საფეხმავლო-დადიანების ბილიკისკენ. უნდა ვთქვა, რომ ნავით ადრე ორჯერ მეტ მანძილს გადიოდნენ, თურმე. ახლა მანძილი გაუნახევრებიათ, ფასი კი იგივე დარჩა. კანიონის თავზე მშენებლობა მიმდინარეობსო და წყალი ამღვრეული დაგვხვდა, თუმცა ხეობა ძალიან ლამაზია და აუცილებლად სანახავიც, ჩემი აზრით.

6ის 20 წუთზე ბოლოჯერ გავიბრძოლეთ, ჩვენი ვცადოთ, იქნებ ოკაცეს მივუსწროთთქო, მაგრამ იმედი გადაგვიწურეს, შანსი არ გაქვთო და ჩვენც დაუგეგმავად სალხინოსკენ გავწიეთ. ოკაცეს უნახაობამ კი გული დაგვწყვიტა, მაგრამ შემდეგი ტურის დასაგეგმად მშვენიერი მიზეზია :დ თან აი, ასეთ სიმწვანეში ამოვყავით თავი

პ.ს. მთელი დღე ისე ვიარეთ კონდიციონერის ჩართვა არ დაგვჭირვებია. ფანჯრებიდან სიგრილე შემოდიოდა და მე და მარიმ რამდენჯერმე ავღნიშნეთ, მსგავსი რამე თბილისში გამორიცხული რომ იყო.

მერე საღამოს ზღაპრულად ვივახშმეთ:დ

უფრო კი ამ ცუგამ, იმიტომ რომ მარიამი დანა-ჩანგლით დაჭრილ საჭმელს აწვდიდა, რაც ალბათ არასდროს ღირსებია. ჩვენ კი ყველანი შევთანხმდით, რომ არაფერია უფრო გემრიელი, ვიდრე ლაშქრობის ბოლოს სიმწვანეში მირთმეული საჭმელი.

პ.პ.ს. ყველაზე ბედნიერი ის დღეებია, რომლის ბოლოსაც ხმის და სმენის არარსებობას ვივიწყებ და ურცხვად ვმღერი სიმღერებს, რომელსაც  მისამღერამდე ვერ ვცნობ :დ

Posted in ბოდიალობები | 2 Comments

უამბებოდ და უადამიანოდ

ზოგჯერ, არის მომენტები, როდესაც საერთოდ, საერთოდ არაფერი მაქვს ადამიანებისთვის სათქმელი. და არის მომენტები, როცა ჩემს ირგვლივ თავს იყრიან ადამიანები, რომლებიც მიყვარს და მეტი არაფერი. სიყვარული კი არ კმარა. ზოგჯერ სიყვარული საკმარისი არ არის.

 მერე ვრჩები უამბებოდ და უადამიანებოდ. ანუ ყველაფერი იმის გარეშე რაც ძალიან მიყვარს.

ძველი ცხოვრებიდან ყველაზე მეტად რაც მენატრება, ჩემი ბლოგებია.

Posted in Uncategorized | დატოვე კომენტარი

რაც ვერასდროს ვთქვი

სულ ასე მემართება, ადამიანები ვისთანაც მუდმივად საუბარი მინდოდა უცხოვდებიან. იმდენად, რომ მეც და ალბათ ისინიც, ვივიწყებთ წარსულს. მომავალი ისედაც არ გვაქვს. ჰოდა ადამიანები ხდებიან კონკრეტული დღის 5 წუთიანი ნაცნობები. საუბრები- ადრე ყველაფერს რომ შეეხებოდა გახდა სტანდარტული და მთელ წარსულს, არარსებულ მომავალს და იმ რამდენიმე წუთიან ნაცნობობას ვატევთ კითხვა-პასუხში: “როგორ ხარ? კარგად, შენ?” ამაზე ცარიელი და არაფრისმომცემი ფრაზა ალბათ არც არსებობს. და მთელი ისტორია ჩვენს უკან იმალება ერთი გულის აჩქარებაში, ან ღიმილში იქამდე რომ ესწრება სანამ სახის მიმიკებს გააკონტროლებ, ან ხაზგასმით გულგრილ გამომეტყველებაში.

ჰოდა, ერთხელაც შემხვდება ვთქვათ 23 იანვრის ნაცნობი, მე მოვიკრებ გამბედაობას და ვეტყვი, რომ მე ძალიან ძალიან შევიცვალე, რომ გავიზარდე და აღარ ვარ ბავშვი.

ან შემხვდება 22 მარტის ნაცნობი და ვეტყვი, რომ ხანდახან როცა მის კედელზე ჩუმად დავძვრებიხოლმე, ვრწმუნდები რომ მის ცხოვრებაში არიან მუდმივი და პერიოდული ადამიანები.

თუ 5 თებერვლის ნაცნობი შემხვდება, ვეტყვი რომ მართალია დღემდე ხშირად ვსაუბრობთ, მაგრამ მისთვის მაინც ბავშვობისდროინდელი უჟმური და უხასიათო თაკო ვარ. ის იმ გოგოს ემესიჯებახოლმე ძალიან იშვიათად რომ იცინოდა. არადა, აქეთ სხვა გოგო კითხულობს მის შეტყობინებებს.

თუ შემხვდებოდა 9 ოქტომბრის ნაცნობი, ვეტყოდი, რომ მისი არსებობის გახსენება იმედია ამდენი ხნის შემდეგ.

არ მხვდება 6 მარტის ნაცნობი . ალბათ მაინც ვერ ვეტყოდი, რომ ცხოვრებაში ის და 20 იანვარი ყველაზე მეტად მაკლია.

და მართალია მხვდება ლუწი დღეების ნაცნობი, მაგრამ მე ვერ ვამბობ გამარჯობას, ან რამე სხვა ფრაზას, რომელიც საუბრის წამოწყებაში დამეხმარებოდა. საუბრის, რომელიც შეიძლება სტანდარტული ფრაზებით სულაც არ დამთავრდეს.

Posted in Uncategorized | დატოვე კომენტარი